دکـــتــر پـیـمـان صـفـردوسـت متولد 1360 از دوستان بسیار قدیمی مهدی که هر دو  در یک محله زندگی می کردند و همین دلیل خوبی بود تا یکدیگر را بهتر درک کنند و برای کار گروه نیز ایـده های نـزدیکی داشته باشـنـد.  آقای صفردوست اولین شعـر را برای گروه در بهمن سال 1380 سرود؛ آنجا که مهدی از آهـنگـش می گفت و پیمان آنرا به شعر می نوشت ، چه جایی بهتر از پارک میعاد در مـحـلـه آنها میتوانست در یک شب زمستانی شعـری به مانـنـد تب رویا را بسازد. بعد از آن نیز پـیـمان  بـارهـا  و  بـارهـا به خاطر گروه به زحمت افتاده و دست به قلم شده است و همان چیزی را نوشته که خواست سرپرست گـروه بوده است. در آلبوم اول گروه شـعـر تمام قـطعـات بـه جـز یک قـطـعـه را پیمان صفردوست سروده است. او با نوشته هایش بسیار ظریف و فنی برخورد می کند و در عـیـن حال می توان عواطف و جمله های پر معنی  را در پس کلمات ساده ای در نوشته اش یافت. از جمله اشعار مورد علاقه آقای قدیمی در آلـبوم اول گـروه از مجموعه شعرهای صفردوست می توان به فریاد ، سحر و تنهایی اشاره کرد و الـبـتـه تـب رویـا هم که جای خود دارد، هـر چـنـد که سایـر اشعار آقای صـفـردوسـت هــم  واقعا خواندنی هـسـتـنـد.   دکتر صـفـردوسـت  از مجمـوعـه سـاخـتـه هـای مـهـدی قـدیـمی آهـنگ "خـواهـش" را بـیـشـتــر مـی پـسـنـدد. مـن نـگــفـتـم در مـسـیــر رفـتـن مـن جـاده بـاش دسـت یـاری خـواسـتـم گــفـتـم بـیـا و سـاده بـاش ایـنـقـدر بـا نـاز خـود  بـالا  و  پـایـیـنـم مــکــــن چـون درخـت بـارور  پـرسـایـه  و  افـتـاده بـاش    "چـنـد شـعـر از پـیـمـان صـفـردوسـت"