|
«هـفـتـه»
خــوشا خورشيد خـوب روز شنبه خـوشا آيـيــــنـه كـوب روز شنبه
به امــيـدی كـه فـردا نـيـز بـاشيـم خـوشـا تنـگ غـروب روز شنبه
***
خـوشا صبـح خوشـا اين همنشينی خـوشا ساعـات خوب بوسه چينی
ميان كـوچـه با هـم دست در دست خـوشا يـكشنبه هـای اين چـنـيـنی
***
دوشنبه لحـظه هـايی نـاب بـا او دوشـنـبـه سـينه ای بی تـاب بـا او
تـمـاشای غـــروب و پيـچش ابـر دوشـنـبـه ديــدن مـهـتـاب بـا او
***
نـوای نـی صــدای تـار و تـــنـبـور ميـان سـيـنـه دنــيـای پـر از شور
دوباره حـســـرت بـی هـمـزبـانـی سه شنبه ديدن خــورشــيد از دور
***
دوبـــاره بـوی سيـب و بـوی انبـه گـُـل آتـش مــيـان دشــت پــنـــبــه
پس از يك روز كـامـل درد دوری خوشا وقت غروب چهـارشــنــبــه
***
قـنـاری را، قـفـس را پــنجشنبه دل بی همــنفس را پــنـجـشــنــبــه
خـداونـدا در ايـــن قـحـط مـحـبــت مبادا هيچ كــس را پـنــجـشــنــبــه
***
فغـان و اشـك و آه و نـاشـكيـبي غـــم تـنـــهـايــی و درد غـريـبـی
در آغوش خـيـالـت خواب رفتـن دوبـاره جــمعه و اين خود فريبی
*******************************************************************************
شاعر : پيمان صفردوست
|